Monitorowanie inklinacji kłów szczęki podczas ich wyrzynania, w fazie przederupcyjnej, jest integralną częścią pełnej diagnostyki ortodontycznej.

Cel

Celem pracy było przeanalizowanie fizjologicznego wzorca zmian nachylenia długiej osi kłów stałych szczęki w trakcie ich wyrzynania u pacjentów zgłaszających się do poradni ortodontycznej.

Materiał i metody

Materiał badawczy stanowiły ortopantomogramy i cefalogramy 360 chłopców i dziewcząt. U wszystkich pacjentów obliczono wiek zębowy według Demirjiana, wykonano pomiary zmiany kąta inklinacji długiej osi kłów szczęki w kolejnych grupach wiekowych i oceniono morfologię wad zgryzu pacjentów.

Wyniki

Badania wykazały, że w trakcie wyrzynania kłów stałych szczęki dochodzi do istotnych zmian inklinacji osi długiej tych zębów w poszczególnych grupach wiekowych. W trakcie procesu wyrzynania kła stałego szczęki w wieku do 9 lat dochodzi do zwiększania stopnia mezjalizacji długiej osi tego zęba, natomiast w grupie dzieci powyżej 9 lat dochodzi do pionizacji tej osi. Ponadto zauważono istotne różnice średnich wartości inklinacji kłów u pacjentów z I, II, III klasą. W wadach szkieletowych klasy II stopień mezjoinklinacji kłów jest większy niż u pacjentów z I klasą, a w wadach szkieletowych III klasy dominuje pionizacja długiej osi kłów stałych szczęki.

Wnioski

Znajomość zmian stopnia inklinacji kła stałego szczęki może być przydatna w diagnostyce ortodontycznej ektopowego wyrzynania się kłów stałych szczęki, ze szczególnym uwzględnieniem podniebiennego zatrzymania tych zębów.