Zaburzenie równowagi w zakresie sił wywieranych przez wargi, język i policzki na okluzję może doprowadzić do powstawania i utrwalania wad zgryzu. Wyeliminowanie dysfunkcji mięśniowych w planie terapii ortodontycznej sprzyja uzyskaniu stabilnych wyników leczenia. Na szczególną uwagę zasługują dysfunkcje układu ustno-twarzowego, tj. przetrwały niemowlęcy typ przełykania, wady wymowy, nawykowe oddychanie przez usta.

Cel

Celem pracy jest optymalizacja metody służącej do diagnostyki dysfunkcji języka u pacjentów z wadą zgryzu.

Materiał i metody

Do badania zakwalifikowano 75 osób w wieku od 5 do 13 roku życia. Pacjentów podzielono na dwie grupy. Grupa badana składała się z 58 osób, u których zdiagnozowano dotylną wadę zgryzu powikłaną dysfunkcją języka; grupa porównawcza składała się z 17 osób ze zdiagnozowaną dotylną wadą zgryzu. Dokonano pomiaru aktywności bioelektrycznych mięśnia okrężnego ust za pomocą dwukanałowego aparatu do pomiarów sygnałów elektromiografii powierzchniowej NuTrac Alpha2E. Właściwy pomiar wykonywano w trybie skurcz–relaks.

Wyniki

Stwierdzono różnicę istotną statystycznie pomiędzy grupą badaną a porównawczą w zakresie zmiennej dRMM mierzonej w fazie relaksu na wardze dolnej oraz górnej (p < 0,05).

Wnioski

Elektromiografia powierzchniowa stanowi dobre narzędzie do diagnozowania dysfunkcji języka u dzieci. Zastosowanie w analizie statystycznej krzywych ROC pozwala w zakresie zmiennych napięcia warg oszacować, które badane osoby będą miały dysfunkcję języka.