Zapalenie dziąseł wywołane biofilmem nazębnym jest jedną z najczęstszych chorób jamy ustnej i nieleczone może prowadzić do zapalenia przyzębia. Pacjenci leczeni ortodontycznie są szczególnie narażeni na wystąpienie zapalenia dziąseł.

Cel

Celem pracy jest omówienie zapalenia dziąseł występującego u pacjentów leczonych ortodontycznie, jego częstości występowania, etiopatogenezy, objawów, znaczenia klinicznego, potencjalnych powikłań oraz postępowania terapeutycznego.

Materiał i metody

Do przeglądu wybrano publikacje z piśmiennictwa ortodontycznego i periodontologicznego z lat 2010–2021 zawierające obserwacje z zakresu zmian w obrębie tkanek przyzębia podczas ortodontycznego ruchu zębów.

Wyniki

Po założeniu stałego aparatu ortodontycznego można zaobserwować wzrost periopatogenów w jamie ustnej pacjenta z powodu gromadzenia się biofilmu nazębnego i trudności w utrzymaniu prawidłowej higieny. Może to prowadzić do wzrostu liczby bakterii nad- i poddziąsłowych oraz przesunięcia flory w stronę bardziej patogennych szczepów bakteryjnych. Przedłużająca się obecność periopatogenów w okolicy brzegu dziąsłowego indukuje odpowiedź zapalną. W konsekwencji dochodzi do zapalenia dziąseł, które objawia się zaczerwienieniem dziąsła brzeżnego, obrzmieniem i powiększeniem brodawek międzyzębowych oraz krwawieniem dziąseł.

Wnioski

Utrzymujące się podczas leczenia ortodontycznego zapalenie dziąseł może prowadzić do powikłań, takich jak zapalenie przyzębia, a także zagrażać stabilności efektów leczenia, a nawet być przyczyną niepowodzenia leczenia ortodontycznego. Pacjenci, którzy użytkują stałe aparaty ortodontyczne są bardziej narażeni na pogorszenie stanu tkanek przyzębia w przebiegu leczenia ortodontycznego niż ci, którzy użytkują aparaty zdejmowane. Odpowiednie postępowanie terapeutyczne polegające na ograniczeniu liczby bakterii patogennych pozwala zachować przyzębie w dobrej kondycji i zapobiega powikłaniom po ingerencji ortodontycznej.