Przedni obszar żuchwy ma kluczowe znaczenie w planowaniu leczenia ortodontycznego.

Cel

Celem badania była ocena zależności pomiędzy fenotypem przyzębia zębów siecznych i kłów w żuchwie a występowaniem recesji dziąseł.

Materiał i metody

W badaniu wzięło udział 35 pacjentów w wieku 26,42 (±8,02). Klinicznie oceniano wysokość recesji dziąseł (GRH), grubość dziąsła (GT) i szerokość tkanki skeratynizowanej (KTW) przy dolnych zębach siecznych i kłach. Do oceny morfologii kości wykorzystano tomografię komputerową wiązką stożkową. Oceniono odległość od połączenia szkliwno-cementowego (CEJ) do brzegu kości wyrostka zębodołowego po stronie policzkowej i językowej (CEJ: ALV CR B B/L) oraz grubość blaszki kostnej na poziomie wierzchołków korzeni zębów (BTHB/L APEX), w połowie długości korzeni (BTHB/L ½) oraz na szczycie wyrostka (BTHB/L MAX).

Wyniki

Recesje dziąseł występowały w przypadku 44 zębów (20,95%), w tym 30 zębów siecznych (21,43%) i 14 kłów (20,00%). W większości zębów tkanki wykazywały cechy typowe dla cienkiego fenotypu. Zaobserwowano istotne korelacje pomiędzy ocenianymi parametrami tkanek miękkich i twardych. Po dostosowaniu do wieku pacjentów, płci i nawyków w zakresie higieny jamy ustnej stwierdzono istotne statystycznie zależności pomiędzy występowaniem recesji dziąseł a KTW zarówno dla zębów siecznych i kłów, jak również pomiędzy recesjami a odległością CEJ:ALV CR BL przy zębach siecznych.

Wnioski

Recesje dziąseł przy zębach siecznych i kłach w żuchwie występują częściej w przypadku zębów z wąską strefą dziąsła zrogowaciałego i dehiscencji kości wyrostka zębodołowego. W związku z tym powyższe parametry należy dokładnie ocenić i uwzględnić podczas planowania leczenia ortodontycznego.