Wstęp

Wiedza na temat występowania recesji u osób dorosłych ma duże znaczenie kliniczne, ponieważ coraz większa liczba pacjentów powyżej 30. roku życia decyduje się na podjęcie leczenia aparatami stałymi.

Cel

Celem pracy była ocena frekwencji występowania recesji dziąseł oraz analiza wpływu czynników potencjalnie recesjogennych na ich występowanie wśród dorosłych mieszkańców Warszawy w wieku 35–44 lat.

Materiał i metody

Grupę badaną stanowiło 250 wybranych mieszkańców Warszawy (142 kobiety i 108 mężczyzn) o średniej wieku 40,5 ± 2,9. Pacjentów objęto badaniem podmiotowym i przedmiotowym, które składało się z badania stomatologicznego i periodontologicznego.

Wyniki

Występowanie recesji dziąsłowych (GR1) (1614) stwierdzono u 207 osób (82,8%), w tym u 115 (81,0%) kobiet i 92 (85,2%) mężczyzn. U 75 badanych zaobserwowano 199 recesji ≥3 mm (GR2), a u 16 badanych – 31 recesji ≥5 mm (GR3). Recesje dotyczyły najczęściej zębów trzonowych w szczęce oraz przedtrzonowych drugich w żuchwie. Częściej występowały one u mężczyzn, osób z wyższym wykształceniem, dochodzie na członka rodziny < 800 PLN, byłych palaczy i u osób z mniejszą liczbą stref podparcia. GR1 dotyczyły częściej zębów górnych niż dolnych, zwłaszcza przy niewłaściwym położeniu zęba w łuku. GR2 występowały częściej u osób, u których stwierdzono wadę zgryzu. W analizie regresji wielokrotnej liniowej wykazano istotną dodatnią korelację pomiędzy średnimi wartościami klinicznego położenia przyczepu łącznotkankowego (CAL) oraz wartościami interproksymalnego wskaźnika płytki (API) a występowaniem GR1. Stwierdzono korelację ujemną między średnimi wartościami głębokości kieszonek (PPD) oraz wartościami wskaźnika krwawienia (BoP) a występowaniem GR1.

Wnioski

Recesje dziąseł u mieszkańców Warszawy w wieku 35–44 lat występowały bardzo często. Zaobserwowano zależności pomiędzy poziomem higieny jamy ustnej oraz rozległością stanu zapalnego a częstością występowania recesji dziąsłowych.