Wstęp

Resorpcja wymienna może wystąpić jako następstwo urazów prowadzących do trwałego uszkodzenia ozębnej. Jest to proces nieodwracalny, nie można go zatrzymać, co oznacza, że w konsekwencji prowadzi do utraty zęba. Do metod minimalizujących skutki resorpcji wymiennej należy dekoronacja, która polega na odcięciu korony poniżej połączenia szkliwno-cementowego i pozostawieniu korzenia pod płatem śluzówkowo-okostnowym.

Cel

Celem pracy było przedstawienie współczesnych poglądów na temat dekoronacji.

Materiał i metody

Dokonano przeglądu piśmiennictwa od początku 1984 r. do kwietnia 2020 r., wykorzystując bazę PubMed z zastosowaniem słów kluczowych: dekoronacja, resorpcja wymienna, zwichnięcie zęba, intruzja, leczenie ortodontyczne. Kryteriami włączenia były: oryginalne badania kliniczne, artykuły przeglądowe, przeglądy systematyczne, opisy przypadków. Kryteriami wykluczającymi były publikacje dostępne w formie streszczenia, raporty z sympozjów towarzystw stomatologicznych oraz artykuły opublikowane w języku innym niż angielski.

Wyniki

Na podstawie piśmiennictwa stwierdzono, że dekoronacja jest metodą, którą można zastosować wobec licznej grupy pacjentów z pourazową resorpcją wymienną. Czas przeprowadzenia tej procedury powinien być ustalony indywidualnie i zostać poprzedzony dokładną diagnostyką. Dekoronacja korzystnie wpływa na morfologię wyrostka zębodołowego. Dalsze postępowanie zależy m.in. od stopnia rozwoju pacjenta.

Wnioski

Dekoronacja ma przewagę nad innymi procedurami, ze względu na możliwość utrzymania dalszego wzrostu wyrostka u rosnących pacjentów. Z kolei u pacjentów dojrzałych stanowi przygotowanie do leczenia implantologicznego i jest prostszą metodą niż zabiegi augmentacyjne. Ze względu na stosunkowo niewielką ilość publikacji i brak rozstrzygnięcia niektórych kwestii, konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań.