Współpraca z pacjentem jest bez wątpienia istotna dla powodzenia leczenia ortodontycznego. W związku z tym ważne jest poznanie czynników, które mogą wpłynąć na taką współpracę.

Cel

Zbadanie wpływu zaburzeń psychicznych, takich jak zespół stresu pourazowego (ang. post-traumatic stress disorder, PTSD), depresja i lęk, na współpracę z pacjentem, która jest ważnym elementem leczenia ortodontycznego.

Materiał i metody

Badanie przeprowadzono z udziałem 215 pacjentów w wieku od 11 do 17 lat (143 dziewczynki, 72 chłopców), po leczeniu ortodontycznym. Dane zbierano przy pomicy: skali oceny depresji u dzieci (ang. Children’s Depression Inventory, CDI), skali oceny stanu i cech lęku u dzieci (ang. State-Trait Anxiety Inventory for Children, STAIC), skali nasilenia objawów stresu pourazowego u dzieci w wieku 11-17 lat (ang. Post-Traumatic Stress Symptoms Severity Scale Child Form 11-17) / skróconej skali nasilenia objawów pourazowych po zdarzeniach stresujących (ang. National Stressful Events Short Form, NSESSS), kwestionariusza traumy u dzieci (ang. Childhood Trauma Questionnaire,CTQ-28) oraz formularza danych socjodemograficznych.

Wyniki

Stwierdzono, że 59,5% uczestników (128 pacjentów) było współpracujących. Ponadto istniała statystycznie istotna różnica między płciami (p=0,001; p<0,01). Dziewczynki były bardziej chętne do współpracy niż chłopcy. Stwierdzono istotną statystycznie różnicę pomiędzy matkami uczestników pod względem statusu zatrudnienia (p=0,010; p<0,05). Nie wykazano statystycznej różnicy pomiędzy współpracą a całkowitymi wynikami w skalach CDI, STAIC, NSESSS i CTQ-28.

Wniosek

Nie stwierdzono zależności między współpracą pacjentów a PTSD i innymi powiązanymi schorzeniami psychiatrycznymi. Zaobserwowano, że matki mają korzystny wpływ na to, czy ich dzieci będą współpracować czy nie. W związku z tym dzieci matek, niepracujących, które mogą poświęcić więcej czasu dzieciom, charakteryzują się tendencją do zwiększonej współpracy.