Zaburzenia wyrzynania zębów stanowią istotny problem w praktyce klinicznej lekarza stomatologa. Występują w trzech postaciach: zatrzymania/zaklinowania, zatrzymania pierwotnego, zatrzymania wtórnego. Ząb zatrzymany z definicji jest w pełni uformowany i po okresie fizjologicznego terminu wyrzynania nadal pozostaje w kości. Zatrzymanie pierwotne jest skutkiem genetycznego defektu mechanizmu erupcji (mutacja genu PTHR1) i zostaje stwierdzone przed wyrznięciem się zęba, z charakterystycznym zatrzymaniem zębów dystalnych w stosunku do pierwszego objętego zaburzeniem. Wtórne zatrzymanie erupcji jest wynikiem ankylozy.

Opis przypadku

Pacjentka w wieku 15 lat i 4 miesięcy zgłosiła się do Poradni Ortopedii Szczękowej Stomatologicznego Centrum Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. W badaniu radiologicznym i wewnątrzustnym stwierdzono liczne zaburzenia wyrzynania zębów oraz hipodoncję zęba 42. Plan leczenia: Badanie metodą tomografii stożkowej w celu określenia budowy i położenia zatrzymanych zębów 13, 17 oraz zaawansowania reinkluzji zęba 55. Zaplanowanie zabiegu chirurgicznego. Odroczenie leczenia ortodontycznego – obserwacja wyrzynania zębów 13 i 17. Po 6 miesiącach ponowne wykonanie diagnostyki radiologicznej w celu oceny wymiarów wyrostka zębodołowego szczęki w okolicy zębów 14 i 16.

Dyskusja

Zaburzenia wyrzynania zębów często łączą się z innymi nieprawidłowościami zębowymi, dlatego wymagają dodatkowych badań. Reinkluzja ze względu na powolny i bezobjawowy przebieg często pozostaje niezauważona. Rozpoznanie jej we wczesnych etapach rozwoju pacjenta pozwala na uniknięcie wystąpienia powikłań zębowo-wyrostkowych.

Wnioski

Wykonanie CBCT w przypadkach zaburzeń wyrzynania zębów stałych lub reinkluzji zębów mlecznych zwiększa prawdopodobieństwo postawienia prawidłowej diagnozy.