Jedną z metod leczenia pacjentów z II klasą Angle’a jest

dystalizacja zębów szczęki. Aparaty wewnątrzustne osadzone

na zębach własnych pacjenta powodują nieuchronną utratę

zakotwienia. Aby zminimalizować ten efekt uboczny,

dodatkowo stosuje się miniimplanty. Najkorzystniejszym

anatomicznie miejscem do umieszczenia miniimplantów

oraz obarczonym najmniejszym ryzykiem powikłań jest

rejon podniebienia twardego. Cel. Przybliżenie problematyki

aparatów do dystalizacji trzonowców szczęki, opartych na

zakotwieniu kostnym w rejonie podniebienia twardego.

Materiał i metody. Przegląd piśmiennictwa wykorzystujący

bazę PubMed oraz Polską Bibliografię Lekarską,

z wykorzystaniem słów kluczowych: dystalizacja zębów

trzonowych, miniimplanty ortodontyczne, szkieletowe

zakotwienie. Wybrano i przeanalizowano 37 pozycji z lat

1996– 2018. Wyniki. W wyniku przeglądu literatury znaleziono 37 artykułów opisujących dziewięć aparatów

dystalizujących wzorowanych na trzech podstawowych

konstrukcjach: Pendulum, Distal Jet i Keles Slider oraz aparat

MCPP. Podsumowanie. Aparaty dystalizujące oparte na

podniebiennie umieszczonych miniimplantach nie powodują

utraty zakotwienia segmentu przedniego. Na etapie retrakcji

zębów przednich mogą służyć do stabilizacji zdystalizowanego

segmentu. W porównaniu do aparatów zewnątrzustnych,

czy tych umieszczanych na zewnętrznej stronie łuku

zębowego, są bardziej dyskretne. Mogą być stosowane

równocześnie z aparatem stałym, jak również jako

przygotowanie do późniejszego leczenia aparatami stałymi.

W zależności od konstrukcji, nie są wolne od skutków

ubocznych: rotacji i przechylenia zębów trzonowych,

typowych dla prototypów, z których się wywodzą. Najbardziej

równoległe przemieszczenie dystalne zębów umożliwiają

aparaty, w których siła działa na wysokości CR (center of

resistance) przemieszczanych zębów. (Sanecka M, Becker

K, Greń A, Świerk M. Przegląd aparatów dystalizujących

zęby trzonowe szczęki zakotwione podniebiennie na

miniimplantach. Forum Ortod 2018; 14: 296-308).