Wraz ze wzrastającą liczbą dorosłych osób leczonych ortodontycznie pojawiała się potrzeba adhezyjnego cementowania zamków do koron i innych uzupełnień ceramicznych. Powierzchnia porcelany dentystycznej nie poddaje się trawieniu kwasem fosforowym (H3PO4) i wymaga odmiennego protokołu postępowania.

Cel

Celem badania była ocena wytrzymałości połączenia zamków polikrystalicznych z ceramiką skaleniową opracowaną wybranymi metodami.

Materiał i metody

Próbki ceramiki skaleniowej napalonej na metalowy walec zostały podzielone na 5 grup i opracowane wybranymi metodami. Powierzchnia została poddana obrazowaniu w mikroskopie elektronowym (SEM) oraz badaniu profilu chropowatości. Następnie, po zacementowaniu zamków polikrystalicznych oraz po procesie termocyklingu (24h, 1450 cykli), przeprowadzono test ścinania technicznego w maszynie wytrzymałościowej. Oceniano powstały przełom adhezyjno-kohezyjny oraz wskaźnik ARI. Wyniki poddano analizie statystycznej.

Wyniki

Wszystkie badane próbki wykazały siłę wiązania zamka ortodontycznego z ceramiką badaną testem ścinania powyżej 7 MPa, która jest uznawana za wystarczającą do przeprowadzenia leczenia ortodontycznego. Najwyższą średnią wytrzymałość uzyskano w grupie HF (12,85 MPa). Zaobserwowano w niej najczęstszy przełom adhezyjnokohezyjny z uszkodzeniem ceramiki. Najmniejszy wpływ na strukturę ceramiki miał preparat zastosowany w grupie MEP (10,03 MPa). Widoczne jest to w badaniu profilu chropowatości oraz w badaniu SEM. Struktura powierzchni próbek z grupy MEP i K nie różniła się znacząco.

Wnioski

Badania wykazały alternatywne metody postępowania podczas przygotowywania powierzchni ceramiki skaleniowej do cementowania adhezyjnego, które spełniają wymagania stawiane przez współczesną ortodoncję.