Wstęp

W pracy porównano dwie metody leczenia wady klasy III z niedorozwojem szczęki: protrakcję przy wykorzystaniu maski twarzowej oraz płytek Bollarda (Bone Anchorage Maxillary Protraction, BAMP).

Cel

Celem pracy było porównanie efektów klinicznych uzyskiwanych przez pacjentów leczonych maską twarzową i metodą BAMP w oparciu o analizę zmian wartości wybranych parametrów analizy cefalometrycznej przed i po leczeniu.

Materiał i metody

W pracy poddano metaanalizie artykuły dostępne w internetowych bazach danych. Uwzględniono prace zawierające wartości pomiarów SNA, SNB, ANB, WITS oraz wartości nagryzu poziomego i pionowego uzyskane na podstawie analizy zdjęć cefalometrycznych pacjentów, które wykonano przed i po leczeniu wady klasy III z niedorozwojem szczęki. Uzyskane wyniki zostały poddane analizie statystycznej.

Wyniki

W każdej z metod leczniczych doszło do zwiększenia wartości kąta SNA, przy czym zmiana wartości tego parametru była większa u pacjentów leczonych metodą BAMP. W obu metodach zaobserwowano zmniejszenie wartości kąta SNB, wzrost wartości kąta ANB, wzrost wartości parametru WITS oraz zmniejszenie wartości nagryzu pionowego bez istotnych statystycznie różnic. W każdym protokole leczenia dochodziło do powiększenia nagryzu poziomego, jednak w przypadku protrakcji szczęki maską twarzową wzrost wartości tego parametru był większy.

Wnioski

Protrakcja szczęki z wykorzystaniem płytek Bollarda pozwala na większe wysunięcie szczęki, z jednoczesnym zminimalizowaniem efektów ubocznych w postaci wychylenia górnych siekaczy, w porównaniu do leczenia maską twarzową. Sumaryczna poprawa przednio-tylnych relacji szczęki i żuchwy jest w przypadku obu metod na podobnym poziomie.