Standardy dotyczące estetyki twarzy, modernizacja budowy zamków i aparatów ortodontycznych znacząco wpływają na rozwój nowych technik i filozofii leczenia, zarówno ekstrakcyjnych, jak i nieekstrakcyjnych, rzutując na wskaźnik ekstrakcji.

Cel

Wyznaczenie wartości i ocena wskaźnika ekstrakcji zębów stałych ze wskazań ortodontycznych u pacjentów leczonych w Poradni Ortodoncji Uniwersyteckiej Kliniki Stomatologicznej w Krakowie w latach 2014–2018.

Materiał i metody

Analizie poddano dokumentację medyczną 2069 pacjentów. Do badań zakwalifikowano 424 osoby, które następnie podzielono na dwie grupy. Grupę A stanowili pacjenci leczeni z ekstrakcjami zębów stałych, a grupę B – bez ekstrakcji. Na podstawie historii przeprowadzonego leczenia określono wskazanie do wykonania ekstrakcji zębów stałych oraz liczbę i rodzaj usuniętych zębów. Wyznaczono wartość wskaźnika ekstrakcji wykonanych ze wskazań ortodontycznych oraz przeanalizowano go w stosunku do płci, klasy szkieletowej i klasy Angle'a. Zbadano najczęściej realizowane protokoły ekstrakcji.

Wyniki

Wskaźnik ekstrakcji zębów stałych wykonanych ze wskazań ortodontycznych na podstawie badań przeprowadzonych w Poradni Ortodoncji UKS w Krakowie wynosi 19,34%. Analiza nie wykazała istotnych statystycznie różnic w częstości ekstrakcji w stosunku do płci i klasy Angle'a. Największy wskaźnik ekstrakcji odnotowano u pacjentów z III klasą szkieletową (30,49%). W tej grupie znaleźli się pacjenci, którzy często decydowali się na leczenie ortodontyczno-chirurgiczne (36%). Wyniki były istotne statystycznie. Najczęściej powtarzającym się protokołem ekstrakcji były cztery pierwsze przedtrzonowce (40,24%).

Wnioski

Współczesne metody leczenia ortodontycznego wpływają na ograniczenie wskaźnika ekstrakcji zębów stałych. Przeważająca liczba ekstrakcji jest wykonywana u pacjentów z II i III klasą szkieletową, potwierdzając, po uwzględnieniu wskazań, możliwość leczenia kompensacyjnego tych przypadków.