W praktyce stomatologicznej recesje dziąseł są często spotykanym problemem wśród pacjentów. Odsłonięcie powierzchni korzenia predysponuje do rozwoju próchnicy, nadwrażliwości zębiny, pogarsza estetykę uśmiechu. Etiologia recesji dziąseł jest wieloczynnikowa. Na ich powstawanie mogą mieć wpływ uwarunkowania anatomiczne, czynniki behawioralne, a także błędy jatrogenne.

Cel

Ocena zależności między wybranymi behawioralnymi czynnikami ryzyka a występowaniem recesji dziąseł zębów siecznych i kłów w żuchwie.

Materiał i metody

Przeprowadzono badanie ankietowe i kliniczne u 35 pacjentów obojga płci. Ankieta dotyczyła czynników ryzyka recesji dziąseł zależnych od pacjenta, zaś w badaniu klinicznym oceniono obecność recesji dziąseł (GR), płytki nazębnej (DP) oraz krwawienia (BoP) przy 210 zębach. Zbadano korelację między występowaniem recesji dziąseł i DP, BoP a czynnikami behawioralnymi. Analizę statystyczną wykonano w programie Statistica 13, do oceny korelacji użyto testu Spearmana, przyjmując poziom istotności 0,05.

Wyniki

Występowanie recesji dziąseł stwierdzono przy 44 zębach (21,05 proc.). Stwierdzono dodatnią korelację między obecnością recesji dziąseł a wiekiem pacjenta oraz metodą szczotkowania zębów (ruchy poziome). Ruchy okrężne szczoteczki podczas mycia zębów korelowały ujemnie z występowaniem recesji dziąseł.

Wnioski

Recesje dziąseł zębów siecznych i kłów nasilają się wraz z wiekiem pacjenta oraz zależą od metody szczotkowania zębów – ruchy poziome nasilają je, zaś okrężne sprzyjają zachowaniu prawidłowego poziomu dziąsła.