Zachowanie proporcji między zębami szczęki i żuchwy jest kluczowym czynnikiem uzyskania idealnego zaguzkowania po leczeniu ortodontycznym.

Cel

Celem niniejszej pracy było porównanie stosunków wielkości zębów przednich oraz częstości występowania rozbieżności w zależności od różnych modeli wzrostu twarzoczaszki w populacji pacjentów ortodontycznych.

Materiał i metody

W badaniu retrospektywnym przeanalizowano teleradiogramy boczne głowy i modele diagnostyczne wykonane przed leczeniem ortodontycznym u 714 pacjentów ze średnią wieku 15,36 ± 2,12 lat. Pacjentów podzielono na 9 podgrup zależnie od wad zgryzu w płaszczyźnie strzałkowej i wzorców pionowego wzrostu. Zmierzono wymiary mezjodystalne zębów przednich, określono stosunek międzyszczękowy i wielkość zębów oraz wady zgryzu.

Wyniki

Łącznie dla wad zgryzu klasy III stwierdzono wyższy współczynnik Boltona i częstość występowania rozbieżności w porównaniu z innymi wadami zgryzu (p<0,01). Nie zaobserwowano istotnych różnic pomiędzy poszczególnymi podgrupami z tą samą wadą zgryzu w płaszczyźnie strzałkowej o różnym wymiarze pionowym w odniesieniu do wartości wskaźnika Boltona i częstości występowania rozbieżności (p>0,05). Nie stwierdzono istotnej różnicy pomiędzy hipodywergentnymi wadami zgryzu klasy I, II i III w płaszczyźnie strzałkowej o pionowym wzorcu wzrostu (p>0,05), natomiast stwierdzono istotną różnicę pomiędzy podgrupami normodywergentnymi i hiperdywergentnymi w zakresie współczynników Boltona (p<0,05). Częstość występowania rozbieżności większych niż 2 SD była istotnie wyższa u osób z normodywergentnymi i hiperdywergentnymi wadami zgryzu klasy III w porównaniu do pozostałych pacjentów (p<0,05).

Wniosek

Wzorzec pionowego wzrostu wpływa na współczynnik Boltona i częstość występowania rozbieżności w połączeniu z wadami zgryzu w płaszczyźnie strzałkowej.