Wstęp

Korozja elementów aparatów ortodontycznych wykonanych ze stopów metali jest przedmiotem zainteresowania zarówno klinicystów, jak i naukowców zajmujących się oceną biokompatybilności materiałów medycznych. Środowisko jamy ustnej, cechujące się dużą wilgotnością, wahaniami temperatury oraz zróżnicowanym w zależności od przyjmowanych napojów i pokarmów pH, sprzyja degradacji materiałów stomatologicznych.

Cel

Celem badania była laboratoryjna ocena podatności stalowych łuków ortodontycznych na procesy korozyjne.

Materiał i metody

W badaniu oceniano łuki ortodontyczne o przekroju 0,017 na 0,025 cala (0,04 na 0,06 cm) firm Dentaurum (Niemcy) oraz Ortho Classic (USA), które zostały wykonane ze stali stopowej. Topografię powierzchni badanych próbek oceniano zarówno przed, jak i po przeprowadzeniu badań za pomocą mikroskopu skaningowego. Odporność korozyjną materiałów oceniano metodą impendancyjną i potencjodynamiczną. Próbki stalowych łuków ortodontycznych umieszczano w roztworze sztucznej śliny w temperaturze 37°C, w którym indukowano procesy korozyjne, wykorzystując układ trzech elektrod. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej na poziomie istotności p = 0,05.

Wyniki

Analiza wyników badań impendancyjnych wskazuje, że łuki ortodontyczne dostarczone przez amerykańskiego producenta cechowały się nieznacznie wyższą odpornością korozyjną. W przypadku łuków firmy Dentaurum średni opór elektrycznej warstwy podwójnej wynosi 4,43 × 106 Ω/cm2 i jest on nieznacznie mniejszy w porównaniu do oporów obserwowanych w przypadku drutów firmy Ortho Classic (Rt = 6,12 × 106 Ω/cm2). Tendencji nie udało się jednak potwierdzić w przypadku badań potencjodynamicznych.

Wnioski

1) Oceniane w badaniu łuki ortodontyczne wykonane ze stali nierdzewnej ulegały procesom korozji niezależnie od producenta materiału. 2) Proces oceny właściwości fizycznych materiałów medycznych pozwala na stosowanie w praktyce klinicznej produktów o jak najniższej potencjalnej szkodliwości biologicznej.