Podczas ortodontycznego rozszerzania łuków zębowych, zwłaszcza przy zębach z występującymi recesjami dziąseł, może dojść do dalszej utraty tkanek miękkich i zwiększenia wymiarów recesji. Cel. W pracy oceniono wpływ różnych zmiennych na zakres pokrycia recesji dziąseł, wzrost szerokości dziąsła zrogowaciałego i wzrost grubości dziąsła po zabiegach augmentacji tkanek miękkich u pacjentów przed planowanym leczeniem ortodontycznym. Materiał i metody. Do badania zakwalifikowano 16 pacjentów o średniej wieku 28,18 lat (± 6,58) ze 122 recesjami dziąseł typu I i II. Łącznie wykonano 32 zabiegi augmentacji tkanek miękkich, wykorzystując technikę dokoronowego przesunięcia płata (CAF) lub technikę tunelową (TUN) wraz z przeszczepem podnabłonkowej tkanki łącznej (CAF). Oceniono parametry kliniczne i estetyczne przed leczeniem i po 6 miesiącach od leczenia chirurgicznego. Wyniki. CAF wykonywano częściej przy zębach górnych i recesjach typu I, w przeciwieństwie do TUN. Średnie procentowe pokrycie recesji w miejscach CAF wyniosło 98,48 proc., a w miejscach TUN – 81,71 proc. Całkowite pokrycie uzyskano odpowiednio w przypadku 87,3 proc. i 61,2 proc. recesji. Wielokrotna regresja liniowa wykazała, że zakres pokrycia recesji był związany z wyjściową wysokością recesji (GR), typem recesji, rodzajem i położeniem zęba oraz z techniką zabiegową. Wzrost szerokości dziąsła zrogowaciałego (WKT) był determinowany przez bazową szerokość dziąsła zrogowaciałego, rodzaj i położenie zęba, a wzrost grubości dziąsła (GT) – przez bazową grubość dziąsła, położenie zęba i płeć. Lepsze wyniki estetyczne zaobserwowano w miejscach leczonych TUN. Wnioski. Wyjściowa charakterystyka miejsca zabiegowego (GR, WKT, GT), typ recesji, położenie i rodzaj zęba oraz wybór techniki operacyjnej mogą być pomocne w przewidywaniu możliwości pokrycia recesji, poszerzenia strefy dziąsła zrogowaciałego i pogrubienia dziąsła u pacjentów ortodontycznych.