Wady zgryzu, obok próchnicy zębów i chorób przyzębia, są częstym problemem zdrowotnym w populacji dzieci i młodzieży. Mogą one być przyczyną problemów psychospołecznych (związanych z estetyką twarzy i uzębienia) oraz zaburzeń funkcji układu stomatognatycznego, takich jak żucie, mowa, połykanie. Niektóre wady zgryzu mogą być także powodem większej podatności zębów na urazy i choroby przyzębia. Badania epidemiologiczne są istotnym narzędziem służącym do określania częstości występowania wad zgryzu oraz planowania działań profilaktycznych i leczniczych.

Cel

Celem pracy była ocena częstości występowania wad zgryzu u dzieci w wieku 10–11 lat z Sopotu, objętych badaniem ortodontycznym w ramach Programu SOPKARD.

Materiał i metody

Badaniu poddano 334 uczniów ze szkół podstawowych w Sopocie w wieku 10–11 lat, w tym 157 dziewcząt i 177 chłopców. Analizowano występowanie wad zgryzu, z uwzględnieniem rodzaju zaburzeń, wieku i płci badanych.

Wyniki

Najczęściej występującym zaburzeniem były stłoczenia. Zaobserwowano je u 62,3 proc. badanych. Wady zgryzu klasy I i II według klasyfikacji Angle’a występowały ze zbliżoną częstotliwością, wynosząc odpowiednio 38,9 proc. i 41,0 proc. Częstym zaburzeniem był także brak zgodności linii pośrodkowej górnego i dolnego łuku zębowego (18,9 proc.) i pogłębiony nagryz pionowy (18,3 proc.). Powiększony nagryz poziomy i zgryz krzyżowy zaobserwowano kolejno u 12,3 proc. i 10,2 proc. dzieci. Najrzadziej występował zgryz przewieszony (3,9 proc.), wada zgryzu klasy III (0,9 proc.), odwrotny nagryz poziomy (0,6 proc.) i ujemny nagryz pionowy (0,6 proc.).

Wnioski

Częstość występowania wad zgryzu u dzieci w wieku 10–11 lat jest stosunkowo duża. W badanym okresie rozwojowym najczęściej występowały wady klasy I i II.