Wstęp

Rozwój technologii produkcji oraz chęć stworzenia materiałów medycznych o najkorzystniejszych właściwościach klinicznych sprawiają, że na rynek wprowadza się nowe generacje produktów lub modyfikuje się już stosowane. Badania laboratoryjne mogą pomóc w określeniu właściwości materiałów odpowiednich do wykorzystania w warunkach klinicznych oraz przy podejmowaniu decyzji o wyborze postępowania leczniczego optymalnego w danym schemacie.

Cel

Celem pracy była ocena podatności na korozję oraz chropowatości powierzchni dwóch rodzajów łuków ortodontycznych wykonanych ze stopów tytanu.

Materiał i metody

W badaniu oceniano łuki ortodontyczne o przekroju 0,017 x 0,025 cala (0,04 x 0,06 cm) firm RMO (USA) oraz Morita (Japonia), wykonane odpowiednio ze stopu tytanowo-molibdenowego oraz tytanowo-niobowego. Topografię powierzchni badanych próbek oceniano za pomocą mikroskopu skaningowego, natomiast odporność korozyjną materiałów badano metodą potencjodynamiczną. Dokonano również oceny chropowatości materiałów, wykorzystując w tym celu profilometr optyczny. Uzyskane wyniki poddano analizie statystycznej na poziomie istotności p = 0,05.

Wyniki

Analiza danych liczbowych uzyskanych w wyniku badań potencjodynamicznych wykazała, że średnie natężenie prądu korozyjnego (Ikor) było wyższe w przypadku materiałów firmy RMO i wynosiło średnio 0,0033 μA/cm2, w porównaniu ze średnią wartością oznaczoną dla materiałów firmy Morita wynoszącą odpowiednio 0.0029 μA/cm2. Opisane wartości nie różniły się w sposób istotny od siebie (p = 0,036).

Wnioski

1) Łuki ortodontyczne oceniane w badaniu ulegały procesom korozji niezależnie od producenta i składu pierwiastkowego materiału. 2) Zaobserwowane istotne różnice w chropowatości powierzchni obu łuków ortodontycznych ocenianych w badaniu mogą w sposób pośredni wskazywać na ich odmienny potencjał w generowaniu sił tarcia w warunkach klinicznych.