Wstęp

Wrodzony brak zawiązków zębów stałych jest częstą wadą zębową występującą w uzębieniu człowieka. W zależności od liczby brakujących zębów wyróżnia się hipodoncję, oligodoncję lub anodoncję. Hipodoncja najczęściej dotyczy drugiego przedtrzonowca żuchwy. Tej nieprawidłowości towarzyszą takie zaburzenia, jak zwiększona dystalna angulacja zawiązka jednoimiennego zęba po stronie przeciwnej oraz opóźniony rozwój wszystkich zawiązków zębów stałych. Postępowanie lecznicze u pacjentów ze stwierdzoną hipodoncją tego zęba zależy od wieku oraz współtowarzyszących zaburzeń zgryzowych.

Cel

Celem pracy był przegląd piśmiennictwa dotyczącego współwystępowania nieprawidłowości zębowych u pacjentów z pojedynczym brakiem drugiego stałego przedtrzonowca w żuchwie.

Materiał i metody

Przeprowadzono analizę prac publikowanych w latach 1970–2019, dotyczących nieprawidłowo- ści zębowych u pacjentów z hipodoncją. Wykorzystano bazę PubMed, Medline. Odnaleziono 150 artykułów. Do analizy zakwalifikowano 26 publikacji, których tematyka była ściśle związana z założeniami pracy.

Wyniki

Większość prac dotyczących nieprawidłowości zębowych u pacjentów z pojedynczym brakiem drugiego stałego przedtrzonowca w żuchwie opisuje współwystępowanie zaburzeń takich jak zwiększona dystalna angulacja zawiązka jednoimiennego zęba po stronie przeciwnej oraz opóźniony rozwój wszystkich zawiązków zębów stałych.

Wnioski

Agenezie drugiego dolnego przedtrzonowca towarzyszą inne nieprawidłowo- ści zębowe, takie jak zwiększona dystalna angulacja jednoimmiennego zawiązka zęba po stronie przeciwnej oraz opóźniony rozwój zawiązków zębów stałych. Znajomość mechanizmów powstawania nieprawidłowości zębowych oraz tendencji do występowania kilku zaburzeń jednocześnie jest ważne dla ustalenia optymalnego planu leczenia.