Wstęp

Dystalizacja trzonowców jest jednym z najczęściej stosowanych bezekstrakcyjnych protokołów terapeutycznych w przypadkach kasy II. Mikroimplanty wydają się być najbardziej optymalnym rozwiązaniem dla pacjentów niewspółpracujących.

Cel

Celem tego opisu przypadku jest omówienie protokołu nieesktrakcyjnego postępowania terapeutycznego u 25-letniej pacjentki z klasą II grupą 2 z wykorzystaniem zakotwienia szkieletowego do dystalizacji en-masse.

Materiał i metody

U 25-letniej pacjentki, która zgłosiła się do gabinetu ortodontycznego w celu poprawy estetyki uśmiechu, zdiagnozowano klasę II grupę 2 i wady zębowe.

Opis przypadku

Pacjentka była leczona aparatami stałymi cienkołukowymi w łuku górnym i dolnym. Dystalizacja uzębenia en-masse w łuku górnym została przeprowadzona przy wykorzystaniu mikroimplantów orotodontycznych. Dwa mikroimpanty wkręcono w szczęce od strony przedsionka, mezjalnie do pierwszych zębów trzonowych na początku leczenia. Wykorzystywano je do kontroli pozycji kłów i zębów siecznych górnych podczas korekty torku w celu uniknięcia pogłębienia klasy II. Natomiast kolejne dwa mikroimpanty ortodontyczne zostały wkręcone w drugiej fazie leczenia w szczęce od strony podniebienia, dystalnie do pierwszych zębów trzonowych. Te mikroimplanty wraz ze śrubami po stronie przedsionkowej wykorzystano do dystalizacji uzębienia en-masse w trakcie korekty klasy II.

Podsumowanie

Przedstawiony protokół postępowania terapeutycznego pozwolił uzyskać satysfakcjonujące efekty zarówno pod względem estetycznym, jak i czynnościowym. Ponadto zastosowana biomechanika jest prosta i nie wymaga zastosowania skomplikowanych dodatkowych aparatów, wymagających współpracy z laboratorium dentystycznym.