Wstęp

U pacjentów z oligodoncją uzębienia stałego obserwuje się zmiany kształtu i wymiarów podniebienia, łuków zębowych oraz wady zgryzu. Opisywane są także zmiany w budowie twarzowej części czaszki, najbardziej widoczne u pacjentów, u których wrodzone braki zawiązków są jednym z objawów dysplazji ektodermalnej.

Cel

Celem badania była ocena morfologii twarzowej części czaszki u pacjentów z oligodoncją uzębienia stałego dokonana na podstawie wybranych parametrów z analizy cefalometrycznej.

Materiał i metody

Badania wykonano u 123 pacjentów z oligodoncją w wieku 9–39 lat. Morfologia twarzowej części czaszki została oceniona na podstawie analizy cefalometrycznej zdjęć teleradiograficznych głowy w projekcji bocznej. Badano: kąt SNA, SNB, klasę szkieletową w zależności od wartości kąta ANB, typ twarzy w zależności od wartości kąta SNA, indeks przedniej wysokości twarzy i procentowy stosunek tylnej do przedniej wysokości twarzy.

Wyniki

Wśród 123 pacjentów u 57,7% stwierdzono występowanie III, u 32,5% – I klasy, u 9,8% – II klasy szkieletowej. Retrognatyczny typ twarzy miało 61,8%, ortognatyczny – 29,3%, a prognatyczny – 8,9% badanych. Najczęściej obserwowano relację głęboką indeksu (49,6%), rzadziej neutralną (48,8%), a najrzadziej otwartą (1,6%). Anteriorotacja występowała u 82,9%, wzrost neutralny u 13,8%, a posteriorotacja u 3,3% badanych pacjentów.

Wnioski

Na podstawie czterech wybranych parametrów z analizy cefalometrycznej określono 27 typów budowy twarzy pacjentów z oligodoncją uzębienia stałego. Najczęściej występował typ twarzy retrognatyczny, w połączeniu z III klasą szkieletową, relacją głęboką indeksu przedniej wysokości twarzy i anteriorotacją. Nieco rzadziej – typ twarzy retrognatyczny, z III klasą szkieletową, relacją neutralną indeksu przedniej wysokości twarzy i anteriorotacją.