Systemy alignerowe są coraz częściej stosowane zarówno w leczeniu prostych wad zgryzu, jak i w bardziej złożonych przypadkach wymagających wielokierunkowych ruchów zębowych. Jednym z bardziej wymagających biomechanicznie ruchów jest mezjalizacja zębów bocznych. W leczeniu nakładkowym ruch ten może prowadzić do niepożądanego mezjalnego nachylenia koron zębów, dlatego konieczne jest odpowiednie planowanie biomechaniki leczenia.

Cel

Celem pracy jest przedstawienie możliwości mezjalizacji zębów bocznych w leczeniu nakładkowym, na podstawie trzech przypadków klinicznych.

Materiał i metody

Do badania włączono trzech dorosłych pacjentów leczonych systemem Spark Aligners. Dokumentacja obejmowała fotografie wewnątrzustne, zdjęcia radiologiczne (pantomogram i cefalometrię boczną) oraz cyfrowe wizualizacje planowanego leczenia, w tym superimpozycje zębów obrazujące planowane ruchy ortodontyczne.

Wyniki

Badania kliniczne wskazują, że skuteczność ruchów mezjalno-dystalnych w leczeniu alignerowym jest zróżnicowana i zależy od wielu czynników. Z tego powodu coraz częściej stosuje się różne strategie biomechaniczne, mające na celu zwiększenie przewidywalności ruchów zębowych, w tym nadkorekcje w cyfrowym setupie lub dodatkowe elementy zakotwiczenia. U wszystkich pacjentów uzyskano poprawę relacji zębowych oraz stabilną okluzję. Zastosowanie nadkorekty w postaci Mesial Root Tip (MRT) oraz, w jednym przypadku, dodatkowego zakotwiczenia szkieletowego umożliwiło kontrolę ruchów mezjalizacyjnych.

Wnioski

Mezjalizacja zębów bocznych w leczeniu nakładkowym jest możliwa przy odpowiednim planowaniu biomechaniki leczenia oraz indywidualnym dostosowaniu strategii terapeutycznej do konkretnej sytuacji klinicznej.