Wrodzony brak zawiązków drugich zębów przedtrzonowych jest drugą najczęściej występującą anomalią zębową po agenezji trzecich zębów trzonowych. Ortodonci są najczęściej pierwszymi specjalistami w stomatologii, którzy diagnozują występowanie tej anomalię zębową oraz zazwyczaj uczestniczą w planowaniu leczenia u pacjentów z agenezją drugich zębów przedtrzonowych.

Cel

Celem pracy był przegląd piśmiennictwa dotyczącego metod stosowanych u pacjentów z agenezją drugich zębów przedtrzonowych oraz przedstawienie wybranych przypadków klinicznych zastosowania takiego leczenia.

Materiał i metody

Przeprowadzono przegląd piśmiennictwa dotyczący metod leczenia agenezji drugich zębów przedtrzonowych z lat 1961–2018. Wykorzystano medyczną bazę danych PubMed i Medline.

Wyniki

Wśród metod leczenia agenezji drugich zębów przedtrzonowych stosowane jest zachowanie przetrwałych drugich mlecznych zębów trzonowych, szlifowanie selektywne i hemisekcja tych zębów, zastosowanie uzupełnień protetycznych, w tym także leczenia implantoprotetycznego, ortodontyczne zamknięcie przestrzeni, także z zastosowaniem TADs oraz autotransplantacje zębów przedtrzonowych i trzecich trzonowych.

Wnioski

Wcześnie zdiagnozowana agenezja drugich zębów przedtrzonowych u pacjentów w wieku rozwojowym umożliwia wdrożenie optymalnego protokołu leczniczego, którego celem powinno być uniknięcie stosowania uzupełnień protetycznych lub przesunięcie konieczności ich zastosowania po zakończeniu wzrostu twarzoczaszki. Wybór metody leczenia agenezji drugich zębów przedtrzonowych zależy od wielu czynników takich jak wiek pacjenta, stan drugich mlecznych zębów trzonowych, relacje szkieletowe i zębowe, występowania stłoczeń lub szparowatości zębów, profilu pacjenta, współpracy z innymi specjalistami oraz osobistych preferencji pacjenta.