Wady szkieletowe klasy III mogą być uwarunkowane przez protruzję żuchwy, retruzję szczęki bądź przez ich połączenie. Leczenie dorosłych pacjentów z III klasą szkieletową może wymagać przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego, zwłaszcza gdy wada gnatyczna ma znaczący wpływ na estetykę twarzy.

Cel

Celem pracy jest prezentacja skojarzonego leczenia ortodontyczno-chirurgicznego u 28-letniej pacjentki z wadą szkieletową klasy III.

Materiał i metody

Aby móc zakwalifikować pacjenta do skojarzonego leczenia ortodontyczno-chirurgicznego lub nieoperacyjnego niezbędna jest dokładna diagnostyka ortodontyczna. W prezentowanym przypadku wykonano zdjęcia wewnątrzustne, zewnątrzustne, modele gipsowe, a także zdjęcia radiologiczne. Na podstawie teleradiogramów bocznych głowy wykonano pomiary cefalometryczne według ortodontycznej analizy Tweeda oraz analizy Arnetta.

Opis przypadku

28-letnia kobieta z wadą szkieletową klasy III zgłosiła się w celu skorygowania ustawienia zębów i poprawy rysów twarzy. Na podstawie analizy zdjęć wewnątrzustnych, zewnątrzustnych i radiologicznych sporządzono dwa plany leczenia: ortodontyczno-chirurgicznego i nieoperacyjnego. Z uwagi na chęć zmiany profilu twarzy wybrano plan interdyscyplinarny. Leczenie rozpoczęto montażem aparatu stałego w łuku górnym i dolnym. Faza przedoperacyjna miała na celu uzyskanie dekompensacji siekaczy w szczęce i żuchwie, korektę stłoczeń oraz niwelację i koordynację łuków w taki sposób, aby podczas zabiegu chirurgicznego możliwe było uzyskanie maksymalnej interkuspidacji. Po 11 miesiącach przygotowania ortodontycznego przeprowadzono zabieg ortognatyczny jednoszczękowy, następnie rozpoczęto fazę leczenia pooperacyjnego. Demontażu aparatu dokonano 16 miesięcy od momentu rozpoczęcia aktywnego leczenia. Profil pacjentki uległ znacznej poprawie, osiągnięto stabilną, funkcjonalną okluzję oraz klasę I obustronnie.

Wnioski

Prawidłowo postawiona diagnoza i odpowiednio zaplanowane leczenie to czynniki determinujące sukces i długotrwałą stabilność leczenia.