Obecnie w zakresie leczenia ortodontycznego znaczenie ma nie tylko wyeliminowanie wady zgryzu, ale również zapewnienie zdrowia tkanek przyzębia w trakcie i po zakończonym leczeniu.

Cel

Celem niniejszego badania była ocena stanu tkanki dziąsłowej w obrębie 31, 41 po zabiegu periodontologicznym w trakcie leczenia ortodontycznego i po jego zakończeniu.

Materiał i metody

Pacjent, lat 29, z cienkim biotypem dziąsłowym, nieprawidłowym przyczepem wędzidełka wargi dolnej, nawracającym stanem zapalnym dziąsła w obrębie 31, 41 oraz płytkim przedsionkiem jamy ustnej, zgłosił się w celu leczenia periodontologicznego. Ze względu na obecność również zgryzu otwartego częściowego przedniego, dyskrepancji CR i CO, diastemy w obrębie 31, 41 oraz ich nieprawidłowego ustawienia, pacjent został zakwalifikowany do leczenia ortodontycznego trzy miesiące po zabiegu z wykorzystaniem techniki tunelowej i CTG. Zabieg periodontologiczny został wykonany w celu poprawy stanu tkanek przyzębia oraz jako profilaktyczne działanie zabezpieczające przed powikłaniami w trakcie i po leczeniu ortodontycznym.

Wyniki

Leczeniem ortodontycznym zlikwidowano nieprawidłowe położenie zębów w górnym i dolnym łuku. Utrwalono prawidłowe relacje górnego i dolnego łuku zębowego w I klasie Angleʼa z prawidłowym nagryzem pionowym i poziomym. Leczenie ortodontyczne przeprowadzono i zakończono w relacji centralnej. Po trzech miesiącach od zabiegu u pacjenta stwierdzono poprawę w zakresie zasięgu i grubości dziąsła zrogowaciałego oraz brak zmian w obrębie tkanki miękkiej w trakcie i po zakończonym leczeniu ortodontycznym.

Wnioski

Zastosowanie przewidywalnych technik zabiegowych wykorzystywanych przed leczeniem ortodontycznym wpływa na poprawę rezultatu leczenia.