Jako pierwszy o zespole Pradera-Willego napisał w roku 1861 Hopkins, następnie w 1865 – Down. W 1956 roku Prader, Labhart i Willi opisali genetycznie uwarunkowaną formę otyłości. Zespół ten jest rzadkim wielosystemowym zaburzeniem o podłożu genetycznym.

Cel

Celem pracy była prezentacja przypadku 13-letniej pacjentki z zespołem Pradera-Willego leczonej w Zakładzie Ortodoncji Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Opis przypadku

Przy przyjęciu do leczenia wykonano badanie kliniczne podmiotowe i przedmiotowe. Stwierdzono występowanie objawów ogólnych w postaci dysmorfii twarzy, skoliozy, hipopigmentacji, hipogonadyzmu oraz nadwrażliwości na światło, dźwięk i problemy z termoregulacją. Zdiagnozowana wada zgryzu kwalifikowała pacjentkę do rozpoczęcia leczenia ortodontycznego.

Wnioski

W zespole Pradera-Willego zasadniczą rolę odgrywa wielospecjalistyczne leczenie pacjenta: pediatryczne, endokrynologiczne, psychiatryczne, rehabilitacja mięśniowa z leczeniem ortodontycznym, które przy wczesnej i odpowiedniej diagnozie mogą przynieść wysoce pozytywne efekty.