Zamykanie chrząstkozrostu klinowo-potylicznego postępuje u obu płci od wewnątrz na zewnątrz czaszki. Stosunkowo późne kostnienie chrząstkozrostu klinowo-potylicznego, w porównaniu z innymi chrząstkozrostami podstawy czaszki, ma olbrzymie znaczenie dla wzrostu twarzoczaszki.

Cel

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie danych na temat czasu kostnienia chrząstkozrostu klinowo-potylicznego, które uzyskano na podstawie badań makroanatomicznych, CT i CBCT wraz z zaprezentowaniem dymorfizmu płciowego, różnic etnicznych i aspektów klinicznych oraz zademonstrowanie wykorzystania wyników badań w ortodoncji.

Materiał i metody

Korzystając z elektronicznych baz danych (Scopus, ScienceDirect, Web of Science, BIOSIS, EMBASE i PubMed), dokonano przeglądu piśmiennictwa z lat 1960–2019 i podsumowano informacje na temat kostnienia chrząstkozrostu klinowo-potylicznego. Zastosowano następujące kryteria wyszukiwania w języku angielskim: chrząstkozrost klinowo-potyliczny, stopień kostnienia, czas zamknięcia chrząstkozrostu.

Wyniki

Wyszukano 172 publikacje odnoszące się do użytych słów kluczowych i dokonano przeglądu 38 prac z lat 1960–2019. Chrząstkozrost klinowo-potyliczny kostnieje i zamyka się ok. 1–2 lat później u płci męskiej. Stopień kostnienia chrząstkozrostu klinowo-potylicznego wykazuje duże różnice etniczne. Przedłużający się okres wzrostu i kostnienia chrząstkozrostu klinowo-potylicznego aż do okresu młodzieńczego działa jako mechanizm opóźniający, niezbędny dla względnie późnego wyrzynania się uzębienia stałego.

Wnioski

Znajomość okresów kostnienia chrząstkozrostu klinowo-potylicznego, a zatem jego wpływu na położenie szczęki, pozwala lepiej zaplanować leczenie ortodontyczne, ocenić wpływ wzrostu trwającego po zakończeniu leczenia na długoterminową stabilność uzyskanych wyników oraz pozwala prawidłowo zinterpretować wynik leczenia ortodontycznego. Ponadto ocena stopnia fuzji chrząstkozrostu klinowo-potylicznego może być wykorzystana do oceny dojrzałości szkieletowej, której ma istotny wpływ na czas rozpoczęcia leczenia ortodontycznego poszczególnych wad zgryzu.