Wstęp

Wczesna utrata pierwszych stałych zębów trzonowych u dzieci jest poważnym problemem niosącym za sobą liczne konsekwencje oraz stawiającym lekarza prowadzącego przed trudnym wyborem najwłaściwszego postępowania. Wymaga określenia procedury, która ograniczałaby wystąpienie niepożądanych skutków oraz stwarzała możliwie najkorzystniejsze warunki dla dalszego, prawidłowego rozwoju okluzji.

Cel

Celem artykułu jest przedstawienie przeglądu piśmiennictwa na temat przyczyn oraz konsekwencji przedwczesnej utraty pierwszych stałych zębów trzonowych, a także zalecanego postępowania mającego na celu zminimalizowanie konieczności leczenia ortodontycznego w przyszłości.

Materiał i metody

Przeprowadzono przegląd piśmiennictwa z lat 1970–2020 z wykorzystaniem medycznej bazy danych PubMed.

Wyniki

Wczesna ekstrakcja pierwszych stałych zębów trzonowych ma wpływ na wzrost szkieletowy oraz dalszy rozwój uzębienia i okluzji. Może prowadzić do powikłań periodontologicznych, nieprawidłowej funkcji mięśni żucia i zaburzeń stawów skroniowo-żuchwowych. Planując postępowanie, trzeba wziąć pod uwagę wiele czynników, takich jak stan zęba, którego ekstrakcja jest rozważana, wiek zębowy pacjenta, stopień stłoczeń w odcinku przednim i bocznym, stosunki zwarciowe, obecność i stan pozostałych zębów. Dodatkowo należy rozważyć potrzebę wykonania ekstrakcji balansujących i kompensacyjnych.

Wnioski

Wczesna utrata pierwszych stałych trzonowców stanowi duży problem terapeutyczny. U wszystkich pacjentów po wczesnej ekstrakcji pierwszych stałych trzonowców niezbędna jest dokładna ocena kliniczna i radiologiczna. W określonych przypadkach istnieje możliwość samoistnego zamknięcia luki poekstrakcyjnej oraz ograniczenia konieczności przyszłej interwencji ortodontycznej. Aby ustalić postępowanie najkorzystniejsze dla pacjenta, każdy przypadek należy rozpatrywać indywidualnie.