W ostatnich latach ugruntowała się pozycja leczenia interdyscyplinarnego oraz chirurgii ortognatycznej w leczeniu problemów szkieletowych czaszki twarzowej i towarzyszących im wad zgryzu. Rozwój technik chirurgicznych, metod planowania wspieranych technologią 3D, obserwacje kliniczne oraz analizy efektów leczenia doprowadziły do zmiany myślenia o leczeniu interdyscyplinarnym, którego wcześniej nadrzędnym celem było uzyskanie właściwych relacji okluzyjnych.

Cel

W artykule przedstawiono przypadek 34-letniej kobiety z wielopłaszczyznową wadą gnatyczną leczonej w sposób ortodontyczno-chirurgiczny zgodnie z koncepcją FAB (Face Airway Bite) zaproponowaną przez G. Williama Arnetta. Planując leczenie, skupiono się na poprawie parametrów definiujących estetykę twarzy zgodnie z analizą cefalometryczną tkanek miękkich (STCA), na kontroli wymiarów dróg oddechowych, a także na uzyskaniu prawidłowej okluzji.

Opis przypadku

W artykule przedstawiono przypadek 34-letniej kobiety z wielopłaszczyznową wadą gnatyczną leczonej w sposób interdyscyplinarny obejmujący leczenie ortodontyczne i chirurgiczne. W pierwszym etapie konieczne było przeprowadzenie dekompensacji ortodontycznej. Następnie z użyciem oprogramowania NemoFAB (Nemotec, Hiszpania) zaplanowano leczenie chirurgiczne, które przeprowadzono w warunkach oddziału szpitalnego. Ostatnim etapem było leczenie ortodontyczne pozabiegowe oraz zaplanowanie odpowiedniej retencji.

Wyniki

Leczenie skojarzone ortodontyczno-chirurgiczne w opisywanym przypadku trwało siedemnaście miesięcy. Uzyskano wszystkie zaplanowane cele leczenia: poprawę estetyki twarzy, uśmiechu, okluzji, a także zwiększono wymiary przestrzenne górnych dróg oddechowych na poziomie gardła.

Podsumowanie

Przedstawiony przypadek obrazuje zastosowanie koncepcji FAB w leczeniu interdyscyplinarnym i potwierdza, że jest to właściwe podejście przy planowaniu i prowadzeniu leczenia interdyscyplinarnego wad szkieletowych.