Wstęp

Urazy zębów stałych obejmujące tkanki przyzębia u pacjentów w wieku rozwojowym stanowią wyzwanie kliniczne wymagające leczenia interdyscyplinarnego.

Cel

Celem pracy jest prezentacja leczenia u pacjenta po całkowitym zwichnięciu siekacza stałego szczęki, wraz z odtworzeniem utraconej kości wyrostka zębodołowego dzięki wprowadzeniu do łuku zęba nadliczbowego.

Materiał i metody

zębów i przyzębia polega nie tylko na kontroli lub modyfikacji pozycji zębów, ale wymaga również zachowania pierwotnych wymiarów i kształtu wyrostka zębodołowego. Istotną pomoc w procesie diagnostyczno-terapeutycznym, obok standardowo stosowanych metod diagnostyki rentgenowskiej, może stanowić tomografia komputerowa wiązki stożkowej.

Opis przypadku

Ośmioletni chłopiec doznał urazu prawego przyśrodkowego siekacza szczęki, wraz z odłamaniem blaszki przedsionkowej zębodołu. Z powodu rozległości urazu oraz niewłaściwego postępowania w pierwszych godzinach po urazie zaobserwowano postępujący stan zapalny przyzębia. Radiogram zębowy ujawnił obecność mesiodensu w okolicy wierzchołka z.11. Na podstawie CBCT przeanalizowano budowę i położenie zęba nadliczbowego. Podjęto decyzję o ekstrakcji zęba 11, a następnie obserwowano proces erupcji mesiodensu, ortodontycznie utrzymując przestrzeń w łuku zębowym. Po wyrżnięciu i nadbudowie ząb nie wykazywał patologicznej ruchomości, a badanie kliniczne oraz kontrolne CBCT pokazało regenerację kości w miejscu uszkodzenia.

Podsumowanie

Postępowanie interdyscyplinarne poparte danymi diagnostycznymi z CBCT zwiększyło szansę na właściwą ocenę rokowania i podjęcie decyzji klinicznie trudnych, ale długoczasowo korzystnych dla pacjenta. Każdy ząb stały z niezakończonym rozwojem korzenia, niezależnie od jego anatomii, jest bardzo istotny w wytworzeniu i zachowaniu kształtu otaczającej kości, poszerzając zakres metod leczniczych możliwych do zastosowania.