Wstęp

Resorpcja związana z leczeniem ortodontycznym jest patologiczną resorpcją zewnętrzną spowodowaną uciskiem i prowadzi do ubytku cementu korzeniowego wraz z zębiną. Istnieje wiele czynników predysponujących do powstania resorpcji. Czynniki te klasyfikuje się jako czynniki osobnicze oraz czynniki związane z leczeniem. Wśród czynników osobniczych dużą rolę odgrywają predyspozycje genetyczne, wiek, płeć i odmiana etniczna, a także grupy zębów ulegających resorpcji oraz cechy korzenia. Na resorpcję najbardziej są narażone zęby sieczne górne, ze względu na nietypowy kształt korzeni. Do czynników związanych z leczeniem można zaliczyć wady zgryzu, rodzaj aparatu, czas aktywnego leczenia ortodontycznego i jego przebieg.

Cel

Celem pracy jest przedstawienie przypadku pacjentki z zaawansowaną resorpcją korzeni zębów przednich górnych.

Opis przypadku

Pacjentka w wieku 28 lat, z zaawansowaną resorpcją korzeni zębów przednich górnych, zgłosiła się po poradę ortodontyczną. Wcześniej, przez 4 lata, była leczona aparatem cienkołukowym stałym górnym. Po zdjęciu aparatu zęby wykazywały znaczną ruchomość w kierunku wargowo- podniebiennym. Ze względu na czas leczenia badano żywotność miazgi. Po zdjęciu aparatu i założeniu szyny z włókna szklanego zęby przez 11 lat były poddawane kontroli klinicznej i radiologicznej.

Wyniki

Badania kliniczne i radiologiczne wykazały zatrzymanie procesu resorpcji oraz stabilizację zębów w obrębie wyrostka.

Wnioski

Znajomość czynników predysponujących do wystąpienia resorpcji umożliwia prawidłowy przebieg leczenia ortodontycznego oraz przewidywanie stopnia resorpcji. Duże znaczenie ma kształt korzeni przemieszczanych zębów, stopniowanie wielkości stosowanych sił oraz kontrolne badania kliniczne i radiologiczne.