Wstęp

Leczenie ortodontyczne aparatami stałymi, mające na celu rozszerzenie łuków zębowych, może skutkować utratą tkanek miękkich i powstaniem lub zwiększeniem rozmiarów już istniejących recesji. Fenotyp przyzębia jest ważnym czynnikiem mającym wpływ na ostateczny wynik leczenia.

Cel

Artykuł ma na celu przedstawienie problematyki wpływu fenotypów przyzębia na leczenie ortodontyczne, a także wskazanie możliwości periodontologicznego przygotowania tkanek miękkich do terapii ortodontycznej.

Materiał i metody

Wykorzystując bazę danych PubMed, wyszukano artykuły dotyczące leczenia ortodontycznego i fenotypu dziąsła. Wybrane badania poddano analizie. Niniejszą publikację oparto na doniesieniach z 57 prac z lat 2000–2019 oraz z pięciu pozycji książkowych z dziedziny periodontologii, które uzupełniono o siedem artykułów sprzed roku 2000, istotnych z perspektywy rozwoju teorii budowy przyzębia i rodzajów fenotypów.

Wyniki

Przeprowadzona analiza piśmiennictwa pozwoliła na potwierdzenie zależności między fenotypem dziąsła a fenotypem tkanek twardych. Leczenie ortodontyczne powinno być zaplanowane z uwzględnieniem tych fenotypów. Cienki fenotyp często wymaga przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego w celu pogubienia tkanek przed leczeniem ortodontycznym. U pacjentów z grubym fenotypem, u których ryzyko progresji recesji jest mniejsze, możliwa jest obserwacja w trakcie leczenia ortodontycznego i ewentualna korekta defektów po jego zakończeniu.

Wnioski

Zaplanowanie i przeprowadzenie leczenia ortodontycznego jest niekiedy ograniczone budową tkanek przyzębia. Diagnostyka periodontologiczna przed rozpoczęciem leczenia ortodontycznego służy ocenie cech przyzębia, takich jak wysokość i jakość wyrostka zębodołowego oraz rodzaj fenotypu tkanek miękkich. Większość badań sugeruje poprawę fenotypu dziąsła przed rozpoczęciem leczenia ortodontycznego, ale w przypadku każdego pacjenta decyzja powinna być podejmowana indywidualnie.