Wstęp

Dzięki rozwojowi aparatów umożliwiających zakotwienie szkieletowe pojawiło się wiele różnych alternatyw terapeutycznych w leczeniu ortodontycznym za pomocą aparatów stałych i czynnościowych. Ta metoda jest często preferowana przez wielu klinicystów ze względu na minimalną inwazyjność zabiegu i łatwość zastosowania.

Cel

Celem kompleksowego przeglądu literatury była ocena powszechnie stosowanej mechaniki zakotwienia szkieletowego z leczeniem czynnościowym wad zgryzu klasy II z retrognatyczną żuchwą.

Materiał i metody

Aparaty czynnościowe są powszechnie stosowane w leczeniu pacjentów z II klasą szkieletową. Jednakże niekorzystne skutki uboczne, takie jak protruzja siekaczy dolnych, retruzja siekaczy górnych, ograniczają wpływ szkieletowy tych aparatów. W celu przezwyciężenia tych wad stosowane są aparaty zapewniające zakotwienie szkieletowe. Zidentyfikowano ponad 20 istotnych artykułów, w których oceniano różne rodzaje podejścia do zakotwienia szkieletowego. Systemy te dawały różne wskaźniki powodzenia w odniesieniu do poprawy relacji szkieletowych i ograniczenia kompensacji zębowo- yrostkowej podczas leczenia wad zgryzu klasy II.

Wyniki

Zastosowanie aparatów zapewniających zakotwienie szkieletowe z aparatami czynnościowymi podczas leczenia wad zgryzu II klasy szkieletowej było skuteczne w minimalizowaniu protruzji siekaczy żuchwy, gdyż wyeliminowano niepożądany wpływ zębowo-wyrostkowy, biorąc pod uwagę inwazyjną interwencję chirurgiczną i wysokie koszty leczenia.

Wnioski

Zastosowanie elastycznych wyciągów międzyszczękowych z aparatami zapewniającymi zakotwienie kostne, umocowanymi w obu szczękach lub jako alternatywy aparatu Forsus z płytkami w obrębie żuchwy, znacznie ograniczyło wzrost żuchwy i stymulowało następnie jej doprzedni wzrost. Ponadto stwierdzono korzystny wpływ na tkanki miękkie dzięki zmniejszeniu wypukłości profilu twarzy oraz uwzględniono wady stosowania inwazyjnych interwencji chirurgicznych i wysokie koszty leczenia.