Wstęp

Przyczyny asymetrii mogą być wrodzone, rozwojowe lub nabyte. Klasyfikacje asymetrii są oparte na podstawie różnych kryteriów. Najprostszy podział zależy od objętej zaburzeniem płaszczyzny: asymetrie względem płaszczyzny poprzecznej, pionowej lub strzałkowej. W diagnostyce asymetrii twarzy szczególną rolę odgrywa badanie kliniczne pacjenta oraz badania dodatkowe: zdjęcia radiologiczne 2D i 3D oraz badanie scyntygrafii kości. Cel: Celem pracy było przedstawienie etiologii, klasyfikacji i diagnostyki asymetrii twarzy u pacjentów zgłaszających się do leczenia ortodontycznego.

Materiał i metody

Dokonano przeglądu piśmiennictwa z wykorzystaniem bazy PubMed z lat 1986–2019, używając słów kluczowych: asymetria twarzy, asymetria łuku zębowego, PA cefalometria, CBCT. Wybrano prace najbardziej odpowiadające omawianemu zagadnieniu.

Wyniki

Asymetrie twarzy są szeroką grupą zaburzeń o zróżnicowanej etiologii. Obecnie najnowocześniejszym badaniem umożliwiającym dokładną diagnostykę jest CBCT.

Dyskusja

Według piśmiennictwa w 74% przypadków asymetria dotyczyła dolnego odcinka twarzy, w 36% – środkowego, a w 5% – górnego. Największa asymetria dotyczyła żuchwy, umiarkowana – okolicy jarzmowej, zaś najmniejsza – regionu okołooczodołowego. Obecnie najbardziej przydatną metodą diagnostyki asymetrii twarzy jest analiza skanów CBCT. Umożliwia bowiem wykonywanie pomiarów liniowych, kątowych i objętościowych, eliminując całkowicie konieczność wykonywania zdjęć cefalometrycznych w projekcji PA oraz zdjęć submentovertex.

Podsumowanie

Aby odpowiednio zaplanować leczenie pacjenta z asymetrią twarzy, należy przeprowadzić szczegółową diagnostykę, biorąc pod uwagę fakt, że nie wszystkie odchylenia od normy są patologią i wymagają leczenia.