Wstęp

Plan leczenia pacjenta z asymetrią twarzy jest ustalany po badaniu klinicznym i analizie badań dodatkowych uwzględniających przyczyny wady, kompensację zębową, wielkość dysharmonii oraz wiek pacjenta. Ze względu na współistniejące problemy pacjenci z asymetriami twarzy często wymagają postępowania zespołowego oraz współpracy ortodonty, chirurga szczękowo-twarzowego, fizjoterapeuty i logopedy.

Cel

Celem pracy była prezentacja możliwości leczenia ortodontycznego pacjentów z asymetrią twarzy, z uwzględnieniem konieczności leczenia zespołowego.

Materiał i metody

Dokonano przeglądu piśmiennictwa z wykorzystaniem bazy PubMed z lat 1985–2020, używając słów kluczowych: asymetria twarzy, asymetria łuku zębowego, leczenie asymetrii twarzy. Wybrano prace najbardziej odpowiadające omawianemu zagadnieniu

Wyniki

Omówienie wyników i dyskusja. Odmiennego postępowania wymagają asymetrie czynnościowe, mięśniowe, zębowo-wyrostkowe lub szkieletowe. Leczenie czynnościowe dotyczy przypadków bocznego czynnościowego przemieszczenia żuchwy u pacjentów w okresie wzrostu z prawidłową budową kości twarzowej części czaszki. W przypadkach hipertrofii mięśnia żwacza stosuje się poradnictwo psychologiczne, szyny relaksacyjne, leki przeciwlękowe i zwiotczające mię- śnie, środki przeciwbólowe, przeciwzapalne, fizykoterapię, odbudowę zębów oraz korektę zgryzu. Asymetrie zębowo- -wyrostkowe wymagają zastosowania asymetrycznej mechaniki aparatów stałych i jednostronnych stałych aparatów czynnościowych. Niewielkie asymetrie szkieletowe u pacjentów rosnących można leczyć za pomocą aparatów czynnościowych hybrydowych. W przypadkach nasilonej, szkieletowej asymetrii konieczne może być postępowanie zespołowe ortodontyczno-chirurgiczne.

Wnioski

Kluczem do sukcesu jest zidentyfikowanie oczekiwań pacjenta, jego odpowiednia motywacja i współpraca ze specjalistami innych gałęzi stomatologii, chirurgii szczękowo-twarzowej oraz fizjoterapeutami.