Wskaźnik Ponta to jedna z metod stosowanych w diagnostyce ortodontycznej, która pozwala na ocenę szerokości łuku zębowego.

Cel

Celem pracy było porównanie rzeczywistych wymiarów szerokości przedniej i tylnej łuków zębowych w odniesieniu do wartości wyliczonych na podstawie wskaźnika Ponta dla dzieci populacji polskiej w wieku 11–13,5 lat.

Materiał i metody

Materiał stanowiły modele diagnostyczne 134 pacjentów. Pomiary obejmowały sumę szerokości czterech górnych siekaczy (SI). Przednia i tylna szerokość dolnego i górnego łuku zębowego zostały zmierzone w punktach orientacyjnych w oparciu o wskaźnik Ponta z modyfikacją Korkhausa.

Wyniki

Grupę badaną reprezentowało 52% dziewcząt oraz 48% chłopców w wieku 11–13,5 lat. Średnia wieku wszystkich pacjentów wyniosła 12 lat. Zauważono różnice dotyczące wieku pomiędzy płciami (średnia wieku dla dziewcząt to 12 lat i 3 miesiące, natomiast dla chłopców 11 lat i 9 miesięcy). Zaobserwowano odmienne rzeczywiste wartości szerokości górnego i dolnego łuku zębowego względem wielkości przewidywanych – u większości pacjentów rzeczywiste wartości były mniejsze. Różnice były najbardziej zauważalne dla żuchwy (5,57–5,80 mm). Wśród badanych pacjentów większe różnice zaobserwowano u dziewcząt. Analiza statystyczna wykazała wyższy współczynnik korelacji (r) oraz determinacji (r2) u dziewcząt (r = 0,259–0,396, r2 = 0,067–0,157) niż chłopców (r = 0,084–0,316, r2 = 0,007–0,099).

Wnioski

W populacji polskiej wskaźnik Ponta wydaje się być niewystarczająco miarodajną metodą oceny przedniej i tylnej szerokości górnego i dolnego łuku zębowego. Wynika to z niskiej korelacji między wartościami rzeczywistymi a tymi, które były obliczone na podstawie wskaźnika.