Grubość kości wyrostka zębodołowego stała się istotnym czynnikiem, który należy brać pod uwagę w czasie planowania leczenia ortodontycznego.

Cel.

Ustalenie korelacji pomiędzy kątem inklinacji siekaczy szczęki a grubością warstwy kości w okolicy wierzchołków korzeni od strony przedsionka i podniebienia.

Materiał i metody.

Badanie retrospektywne przeprowadzono na cefalogramach i tomografiach stożkowych wśród 36 pacjentów (w wieku od 10 do 45 lat: 22 kobiety i 14 mężczyzn z różnymi wadami szkieletowymi), wykonanych przed leczeniem. Na cefalogramach wykonywano pomiar kąta inklinacji najbardziej doprzednio ustawionego siekacza wg analizy Björka. Na CBCT pacjentów wyznaczano wierzchołek korzenia badanego zęba, a następnie przeprowadzono pomiary grubości warstwy kości przedsionkowo i podniebiennie od korzenia w rzucie wierzchołka.

Wyniki.

Najmniejszą zanotowaną wartością kąta inklinacji siekacza w badanej grupie było 90,1 stopnia, a największą – 131,2 stopnia. Korelacja pomiędzy kątem inklinacji siekacza a grubością kości po stronie przedsionkowej kości wyrostka w okolicy wierzchołka korzenia siekacza wyniosła 0,634 (p < 0,001), a po stronie podniebiennej -0,497 (p = 0,002). Ta zależność występowała u obu płci.

Wnioski.

Wyższa wartość kąta inklinacji siekacza górnego jest powiązana z grubszą warstwą kości wyrostka zębodołowego od strony przedsionka i cieńszą od strony podniebienia w okolicy apeksu. W przypadku siekaczy górnych ich wychylanie oraz dopodniebienne torkowanie korzeni wydają się być bezpiecznymi ruchami ortodontycznymi. Natomiast przechylanie i doprzedsionkowe torkowanie korzeni siekaczy górnych może prowadzić do zmniejszania grubości blaszki przedsionkowej, dlatego powinno być pod kontrolą CBCT. Kąt inklinacji zębów siecznych powinien być uwzględniany w badaniach dotyczących grubości kości wyrostka zębodołowego tej okolicy.