Wstęp

Obturacyjny bezdech nocny jest częstą, choć nadal rzadko rozpoznawaną jednostką chorobową polegającą na obwodowych zaburzeniach czynności oddechowej w czasie snu.

Cel

Celem pracy jest przedstawienie możliwości diagnostycznych obturacyjnego bezdechu nocnego na podstawie piśmiennictwa z lat 1998–2019.

Materiał i metody

Przeprowadzono przegląd piśmiennictwa z lat 1998–2019, wykorzystując bazę PubMed i używając słów kluczowych: obturacyjne zaburzenia oddychania w czasie snu, zespół bezdechu nocnego, chrapanie, polisomnografia, diagnostyka bezdechu nocnego.

Wyniki

Spośród 180 pozycji piśmiennictwa wybrano i przeanalizowano 23, z lat 1998–2019. Diagnostyka OSA powinna być oparta na badaniu podmiotowym ujmowanym w formie ankiety dotyczącej charakterystycznych objawów obserwowanych przez pacjenta oraz jego bliskich (tutaj ważną rolę spełnia znana ankieta ze skalą senności Epworth), badaniu przedmiotowym w połączeniu z odpowiednimi badaniami dodatkowymi. Rozpoznanie laryngologiczne OSA przeprowadza się na podstawie badania ankietowego oraz czynnościowego w postaci polisomnografii, które wciąż pozostaje złotym standardem dla diagnostyki zaburzeń oddychania podczas snu, chociaż nie do końca doskonałym. Do badań dodatkowych, które potwierdzają wyniki badania przedmiotowego dodatkowo można zaliczyć CT albo MR głowy, jak również badanie przestrzenne dróg oddechowych w obrazie CBCT.

Wnioski

Nieleczony OBPS stanowi bardzo istotny czynnik ryzyka rozwoju chorób układowych oraz zgonu. Ze uwagi na fakt, że leczenie jest wielospecjalistyczne, konieczne jest stworzenie algorytmu postępowania diagnostycznego u pacjentów ortodontycznych z pozytywnym wywiadem laryngologicznym, gdzie ważną rolę będzie odgrywał lekarz ortodonta mający możliwość dokonania wstępnej oceny szerokości dróg oddechowych na podstawie podstawowej diagnostyki ortodontycznej.