Agenezja drugich przedtrzonowców to problem, z którym

stomatolodzy i ortodonci spotykają się na co dzień, a który

będzie występował jeszcze częściej ze względu na tendencję

do ewolucyjnego zmniejszania liczby zębów. Oprócz

niewątpliwych defektów estetycznych braki zębowe mogą

być przyczyną poważnych skutków funkcjonalnych, jak np.

nieprawidłowy zgryz. W zależności od autora badań

częstotliwość agenezji określa się na 0,3–36,5 proc., co

sugeruje, że jest to problem, z którym każdy ortodonta

prędzej czy później będzie miał do czynienia. Problematyczne

mogą być również przypadki bardzo późnego rozwoju

przedtrzonowców drugich, opisywane w literaturze. Cel.

Artykuł jest próbą całościowego przedstawienia problemu.

Zostanie w nim omówiona diagnostyka pacjentów,

planowanie leczenia w przypadkach braków zawiązków

drugich zębów przedtrzonowych oraz często występujące

anomalie zębowe u osób z badanej grupy. Materiał i metody.

Dokonano analizy wybranych artykułów naukowych z lat

1939–2015. Wyniki i wnioski. Klinicysta ma przynajmniej

kilka narzędzi pozwalających na wyodrębnienie pacjentów

znajdujących się w grupie zagrożonych agenezją lub późnym

rozwojem drugich przedtrzonowców. Może się odnieść do wieku chronologicznego, etapu rozwoju zębów sąsiednich

czy opisanych pewnych cech fenotypu. Prawidłowo

postawiona diagnoza jest podstawą dobrej strategii

leczniczej, która musi uwzględniać dużą liczbę wymienionych

czynników. Prawdopodobnie najlepszym wyborem

w dzisiejszych czasach, premiujących pełne, szerokie

uśmiechy, jest pozostawienie zęba mlecznego jak najdłużej.

(Smusz MP. Agenezja drugich przedtrzonowców –

diagnostyka i leczenie. Forum Ortod 2018; 14: 284-95).