Wstęp

Agenezja zębów (OMIM #106600), czyli wrodzony brak zawiązków zębów, to najczęściej występująca nieprawidłowość zębowa. Wrodzony brak zawiązków zębów jest następstwem zaburzeń ich początkowego rozwoju na etapie powstawania i proliferacji. Na powstawanie tej anomalii mają wpływ czynniki genetyczne, epigenetyczne i środowiskowe.

Cel

Celem pracy była charakterystyka grupy pacjentów z wrodzonym brakiem zawiązków zębów stałych na podstawie przypadków z praktyki klinicznej Zakładu Ortodoncji Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Materiał i metody

Materiał do badań został uzyskany z bazy Zakładu Ortodoncji WUM, a tworzyła ją grupa 712 pacjentów, w tym 430 kobiet i 282 mężczyzn. Badanie przeprowadzono na podstawie analizy kart historii choroby i dostępnych badań dodatkowych w postaci zdjęć radiologicznych i dokumentacji fotograficznej. Uzyskane dane poddano analizie statystycznej.

Wyniki

W badanej grupie agenezja dotyczyła płci żeńskiej w 60,4%, a płci męskiej w 39,6 %. Średnia liczba brakujących zębów w szczęce wynosiła 3,15, w żuchwie – 3,03, a w szczęce i żuchwie łącznie – 6,18. Hipodoncję stwierdzono w 58,2% (414 pacjentów), oligodoncję w 41,2 % (293 pacjentów), anodoncję w 0,7% (5 pacjentów). Najczęściej obserwowano brak siekaczy bocznych w szczęce (16,1% brakujących zębów) i drugich zębów przedtrzonowych w żuchwie (15,5%), następnie drugich zębów przedtrzonowych w szczęce (12,7%) i siekaczy centralnych w żuchwie (9,6%), a najrzadziej stwierdzano brak siekaczy centralnych w szczęce (1,3%).

Podsumowanie

Agenezja częściej wystąpiła u kobiet i częściej w szczęce niż w żuchwie. Częstsze było także występowanie hipodoncji niż oligodoncji. Najrzadziej obserwowano anodoncję uzębienia stałego.